“Elke keer wanneer ik een compliment krijg voel ik me eventjes warm worden van binnen”

Foto: Maartje Bouman

Kennen jullie onderstaand plaatje?

Vanaf oktober ben ik begonnen aan de race tegen de kilo’s, een race die gaat met vallen en opstaan. Want het is zwaar, niet alleen tijdens de trainingen zelf, of wanneer je in je drukke schema ook nog eens alle voeding moet voorbereiden. Maar waar het vooral zwaar is, is soms in mijn koppie.

Elke keer als ik een like of een reactie krijg op een blog of vlog die ik deel krijg ik een glimlach op mijn gezicht. Elke keer wanneer ik een compliment krijg voel ik me eventjes warm worden van binnen. Maar helaas denk ik dan vaak aan bovenstaand plaatje, hoe ik mezelf zie in de spiegel. En ik typ er in mijn vorige zin ‘helaas’ bij, omdat ik het oprecht jammer vind dat het geluksmomentje zo kort duurt en mijn gedachten toch weer afwijken naar hoe ik echt over mezelf denk.

Tuurlijk wijzen de cijfers uit dat ik gewicht verlies, dat mijn lichaam in centimeters afneemt en dat mijn vetpercentage lager wordt. Maar toch zie ik als ik in mijn nakie voor de spiegel sta, nog hetzelfde lichaam als voorheen.

Nu is de vraag die ik mezelf hierover wel eens stel terecht (denk ik,) ‘want ik kan toch niet ineens heel gelukkig zijn over mijn eigen lichaam? En ik mag toch nog steeds wel balen dat ik eruit zie zoals ik er nu uitzie?’. Ik weet namelijk dat ik er nog lang niet ben! En dat ik nog een hele tijd deze goede begeleiding nodig heb om te komen waar ik wil komen.

Bijzonder eigenlijk dat wanneer ik voorheen droomde over afvallen, dat ik dacht dat alles beter zou worden. Dat ik me veel zelfverzekerder zou voelen. En hiermee maak ik even een bruggetje naar een ander onderwerp en dat doe ik omdat dit in mijn gedachten aan elkaar gekoppeld is.  Het onderwerp ‘relaties’, of nouja, misschien meer het onderwerp ‘alleen zijn’. Het is soms een lastig onderwerp maar wel de realiteit. Ondertussen ben ik al meer dan 5 jaar vrijgezel. ‘Al 5 jaar, wat knap!’, kreeg ik laatst als opmerking. ‘Knap?, dacht ik, ‘ik heb geen andere keus want ik ben gewoon nog geen leuke vent tegen gekomen’.

Afgelopen zomer ging het door mijn gedachten, ‘als ik eind van het jaar precies 5 jaar vrijgezel ben, dan moet ik echt stappen gaan ondernemen want dan MOET er wat gaan veranderen’. ‘Dan moet ik echt gaan afvallen want dan is dat het grote probleem’, waren mijn gedachten.

Ondertussen is het punt van de 5 jaar voorbij gegaan en ben ik me er op dat moment helemaal niet zo bewust van geweest. Natuurlijk ben ik er veel mee bezig want je ziet het zoveel om je heen. En ondanks dat ik gelukkig een hele lieve familie en vrienden om me heen, is het toch anders. Maar dat begrijpt iedereen vast, want een liefde om je heen anders is;)

Misschien komt bovenstaand omdat ik er stiekem nooit voor open heb gestaan (en dat terwijl ik juist het hardst roep dat ik er voor open sta), juist vanwege die onzekerheid. Wie weet gaat dat nu iets anders doen omdat ik hopelijk meer zelfvertrouwen krijg, mede door mijn deelname aan de Afvalrace.

Bovenstaand klinkt natuurlijk allemaal heel zwaar en zo voelt het gelukkig niet altijd. Maar dat komt denk ik omdat je vaak door gaat met de orde van de dag. Soms is het goed om er bij stil te staan en er bewust over na te denken en wie weet zijn er mensen die zich hierin herkennen.

Maartje wordt begeleid door Enforce Breda, je kunt Maartje ook bij ons volgen via Facebook en YouTube

'

Reacties

article
232786
Kennen jullie onderstaand plaatje? Vanaf oktober ben ik begonnen aan de race tegen de kilo’s,
https://breda.nieuws.nl/afvallen-breda/232786/wanneer-ik-een-compliment-krijg-voel-ik-me-warm-worden-van-binnen/
2019-02-01T15:18:15+01:00
https://cdn.nieuws.nl/media/sites/55/2018/11/03111033/fullsizeoutput_1770.jpeg
Afvalrace