Linda’s Blogumn: Voetbal zit in je bloed en de avondvierdaagse is peanuts…

Foto: Linda Jansen

Voetbal…..Lange tijd wist ik de sport relatief aangenaam goed uit mijn leven te bannen. Met het geluk een echtgenoot te vinden die niet van voetbal houdt, lukte dat vanzelfsprekend al behoorlijk goed.

Uiteraard, naar het Nederlands elftal keek ik dan weer wel, en dat vond ik ook wel spannend, maar ik was blij dat de Champions League en Jupiler League, jarenlang heerlijk stelselmatig aan mijn deur voorbijgingen. Geen zondagavonden met Studio Sport en lange voor-, tussen-, en nabeschouwingen en herhalingen van gespeelde wedstrijden. Maar sinds kort is alles anders….

Achteraf had ik het natuurlijk al wel eerder kunnen weten, want toen het persoontje in kwestie, die de ommekeer heeft veroorzaakt, nog in mijn buik woonde, werden er al flinke trappen uitgedeeld. Dat wordt een voetballer werd dan gekscherend geroepen. Welnee, antwoordde ik er dan geheel gerust op, ‘dat kan er niet inzitten hoor.’ Maar niks bleek minder waar. Ik bleek gewoon zwanger van de nieuwe Ronaldo in spé!

Jeka toernooi…

Afgelopen weekend speelde hij zijn allereerste toernooi voor Jeka. Alles wordt ervoor gedaan om in topvorm te zijn; In de ochtend voor het naar schoolgaan (mam, bestaat er ook iets als een voetbalschool?), wordt er even geoefend op kunstjes met de bal. Het eerste wat gebeurd als de schooltas ’s middags is uitgeladen, effe een balletje trappen in de achtertuin. Na het avondeten, met de jongens uit de buurt partijtjes spelen. Er wordt kwark gegeten en tonijn, want daar groeien je spieren van en die heeft Ronaldo ook. Zelfs op tijd naar bed gaan, de dag voor het toernooi is geen aderlating voor mijn kleine vriend. In het kort hoor ik hem tegen de voetbalplaatjes van Ronaldo, die boven zijn bed hangen, de tactiek en de planning voor de volgende dag doornemen, voor hij in slaap valt.

Ik word zelf ook gegrepen door de voetbalkoorts van onze zoon. Want nu is gewoon ALLES anders! Het is mijn jongen daar in dat veld. Met hartjes in mijn ogen moedig ik hem aan. Ik schrik als hij een duel aangaat en over het gras rolt, wat dan een beetje show blijkt; ‘want dat doen echte voetballers ook hé mam.’ En ik voel mijn hart sneller gaan kloppen als hij de goal nadert. Een luidruchtige enthousiaste gil (huh, was ik dat, ik had hier toch altijd een hekel aan?) verlaat onverwacht maar uit de grond van mijn hart en uit het puntje van mijn tenen, mijn mond. Hij scoort, in de kruising of zoiets, YES!!! Even een smile naar mij, zijn SUPER trotse mama dus, en zijn duimpje gaat omhoog. Zucht…..de beste voetballer allertijden…. Niks is me inmiddels te veel, voetbal is eigenlijk best leuk! Ik struin het internet af voor de juiste voetbaltenuetjes want hij heeft nog een moeilijk maatje 122. Ik chauffeur hem van-, en naar elke training of wedstrijd. En trouw sta ik in weer en wind, en ook in de zon gelukkig, langs de lijn.

En zo zitten we tegenwoordig met het hele gezin braaf met chips en cola in de bank naar de voetbalwedstrijd Real Madrid- Atletico Madrid te kijken. En daarbij zit ik nog stilletjes te genieten ook. Het verbaasd me hoe snel hij ziet of een bal uit is of niet. Voetbal zit dus blijkbaar in je bloed…

De Vierdaagse doen we er ook gewoon eventjes bij…

We lijken zo waar een sportief gezinnetje, de één op voetbal, de ander op boksen. En tussendoor met twee vingers in de neus ook nog de vierdaagse lopen op de eerste snikhete dagen van 2017. Dochterlief loopt tegenwoordig niet meer met ons mee met “de vijf” maar loopt en rent naar verluid met haar klasgenoten “de tien”, wat met een uitschieter geen tien maar tegen de twaalf blijkt? Ik ben trots op mijn kids dat ze zo sportief zijn.

En fietsen…

‘Zullen we dan op zondag eens lekker gaan fietsen met zijn allen, wanneer het lekker weer is?’ Opper ik. ‘Eh, gatver, nee hoor mam, daar word ik zó ontzettend moe van, en het is altijd zó ver.’ ‘Jaaah, en ik krijg er zere billen van joh,’ valt de jongste de oudste bij…

‘Ow, hm, oké, got the message.’

Met je ouders fietsen is uiteraard een stuk minder goed vol te houden dan lange wandelingen met je klasgenoten of een uurtje sparren. Eigenlijk wil je als beginnende puber natuurlijk gewoon überhaupt niet meer vredig fietsend met je ouders, gesignaleerd worden. En dan nog die voetbalbilletjes die zeer gaan doen. Ach ja, die spiertjes zijn natuurlijk té getraind en té ontwikkeld, daar kun je niet te lang op zitten.

Kortom, goed is goed hé…

Reacties

article
208008
Voetbal…..Lange tijd wist ik de sport relatief aangenaam goed uit mijn leven te bannen. Met
https://breda.nieuws.nl/columns/208008/lindas-blogumn-voetbal-zit-bloed-en-avondvierdaagse-is-peanuts/
2017-05-20T15:21:03+00:00
https://cdn.nieuws.nl/media/sites/55/2017/05/20172349/jeka-toernooi.jpg
Columns