Blogumn bikini-proof met Gin

Foto: Linda Jansen

Op het moment dat ik deze blogumn schrijf kan ik amper mijn nek bewegen, alsook mijn bovenarmen. Mijn benen krijg ik met veel moeite over elkaar. Ik moet letterlijk mijn ene been over de andere trekken, wat dan meteen weer pijn doet in mijn bovenarmen. Wat is er aan de hand?

Het is prachtig weer en dat betekent, dat we weer in de zomerkleren moeten passen en dus is deze dame al voor de driehonderdvijftigduizendste keer een poging aan het wagen en het voornemen waar te maken om deze zomer toch eindelijk eens een keer wél bikini-proof te zijn. Met andere woorden, ik ben aan de lijn en daarbij intensief, aan het sporten, let op! Wel onder professionele begeleiding natuurlijk, want ik heb een abonnement op hernia’s. Dit maakt wel, dat ik me momenteel in een toestand bevind waarin ik niet weet of ik het allemaal wel zo leuk vind. Het doet namelijk vooral veel pijn. Ik heb toch echt spieren onder al die vetjes. Je ziet ze niet maar, oh God, wat voel ik ze…man…man…man…

Op naar Slijterij Spraakwater aan het Brabantplein…

Enfin, er zijn wat lastigheden waar je tegen aanloopt als je op je eten aan het letten bent. Afspraken buiten de deur en wat denk je van Jazz-festival vorige week. Máár, ik heb een alternatief gevonden voor het bier. Ik drink Gin-tonic (liefst nog Gin-tonic light). Ja, je moet toch wat als Bourgondiër. Het schijnt namelijk zo te zijn dat Gin A: weinig calorieën bevat, maar tadaaaa B: Zelfs helpt om af te vallen. Hoe mooi wil je het hebben? Er schijnt zelfs een Belg te zijn die met een Gin-tonic dieet maar liefst zeven kilo (!!!) afviel. In één week!!! Dit drankje is dus echt iets voor mij en dus is Slijterij Spraakwater aan het Brabantplein tegenwoordig voor mij de place to be. Heej, doe mij maar een fles Gin. Ik kreeg laatst zelfs een paar verschillende flesjes tonic om te proberen, wat aardig van die man! Was trouwens ook weer heel lekker, met rozenblaadjes uit eigen tuin. Goed te doen dat lijnen dus, met Gin dan…

Sporten is goed, zweten is heerlijk en pijn is fijn…

Maar dan het andere deel van afvallen, sporten. Weet je, ik nader de veertig en ik zou zo graag toch nog één keer meemaken dat ik ook eens strak in mijn velletje zit. Dat is niet meer gelukt na de geboorte van de tweede. En alle driehonderdnegenenveertigduizend andere pogingen liepen genadeloos op niks uit. Maar het gaat goed, in die zin. Mijn personal trainer is erg tevreden met mijn inzet. Daar ligt het vaak ook niet aan, dat is juist vaak precies het probleem. Ik ga te ver door. Na de geboorte van de jongste ging ik als een gek te keer in de sportschool om in shape te raken. Sporten is dus goed, zweten is heerlijk en ook pijn is fijn. Een krappe maand later lag ik met een acute hernia in een ambulance naar het ziekenhuis. Om toch een beetje mobiel te blijven moet ik het dus zorgvuldig aanpakken en dat doe ik dan ook.

De battle der battles NEC-NAC maakte nieuwe gevoelens los…

Dussss… dit betekent ook dat ik zonder bier, en geloof me, ik was echt één van de weinigen, NAC zondag heb zien winnen van NEC… Eenieder die mijn blogumns een beetje volgt, kent sinds de vorige, de ontluikende liefde tussen mij en het voetbal. Nou…ik kan melden, dat alles is afgelopen weekend in een stroomversnelling geraakt. Nietsvermoedend kwamen we toevallig met de auto afgelopen zaterdag aangereden bij Stada. File…dacht ik nog even…. Maar nee, er steeg geel rook de lucht in, en (Bengaals) vuurwerk! Daar kwam de NAC-bus aangereden. Sinds ik kinderen heb, ben ik zo emotioneel als een chihuahua, alhoewel ik er natuurlijk nog uitzie als een buldogje, maar nogmaals, daar wordt aan gewerkt. Of misschien ben ik gewoon een labiel typje, maar goed, wat daar gebeurde zaterdag was dus het uitzwaaien van de spelers naar Nijmegen. Werkelijk niemand haalde het in zijn of haar hoofd om gefrustreerd te toeteren. We stapten zelfs allemaal uit om te kijken, filmen, te zwaaien en zelfs mee te roepen. Mannen in het geel/zwart, hingen in lantaarnpalen. Er werd gezongen en geroepen en als een geel leger liepen tientallen supporters voor de bus uit. Statig draaide de bus de weg op en reed stapvoets voorbij. De tranen vulden mijn ogen. Wat een gevoel van saamhorigheid! Dit moet de spelers in de bus toch vleugels geven… En dat gaf het. NAC droogde NEC af met 1-4. Ze zijn terug waar ze horen, in de ere.

Nu…echt…nu…pas…, besef ik de intensiteit van “Als we gaan dan gaan we met zijn allen.”

En ik voel nu het alles omvattende “De wereld zal nog niet vergaan, zolang de liefde blijf bestaan, ja de liefde voor ons eigen NAC.” Breda, ik hou van jou….

Duss…clubkaart NAC, vinkje….

Linda Jansen is auteur van de romans Onder Water en Boven Water en woont met haar man en twee kinderen in Breda [website]. 

Reacties

article
209055
Linda's blogumn bikini-proof met Gin
Op het moment dat ik deze blogumn schrijf kan ik amper mijn nek bewegen, alsook
https://breda.nieuws.nl/columns/209055/blogumn-bikini-proof-met-gin/
2017-06-06T14:37:16+00:00
https://cdn.nieuws.nl/media/sites/55/2017/06/06164704/Screenshot_20170602-075100_resized.png
Columns