En het leek zo’n leuke vent

Ach nee, Willem Holleeder blijkt een foute man te zijn. De neus blijkt toch niet te deugen. Wat een verrassing. Dat had ik van onze favoriete Nederlandse topcrimineel nou nooit verwacht. Van de man die hoogstpersoonlijk verantwoordelijk is voor een nieuwe term die wellicht de Dikke Van Dale gaat halen: knuffelcrimineel.

Twan Huys’ College Tour

Wat een ophef. Opeens keren mensen hem de rug toe die hem eerst omarmden. Zoals oud-eindredacteur van de Nieuwe Revue Erik Noomen die Willem in 2012 als columnist aannam. Natuurlijk niet voor de sensatie of voor het geld, maar gewoon vanuit het menselijk oogpunt:  “Omdat iedereen een tweede kans verdient.” Wat een geweldig sympathiek en empathisch gebaar toch van die Erik Noomen.
Misschien komt Twan Huys nu binnenkort ook wel met de mededeling dat als hij had geweten dat Willem zo’n stoute jongen was geweest die zijn zussen en neefjes te pas en te onpas met de dood liep te bedreigen, hij hem natuurlijk nooit zou hebben uitgenodigd voor College Tour. Natuurlijk was Twan destijds helemaal niet met kijkcijfers bezig, maar waren zijn gedachten enkel bij de studenten die hij nuttige adviezen gunde van een ex-crimineel. Wat is er nou mooier dan een criminele spijtoptant die van zijn fouten heeft geleerd voor een zaal vol studenten te zetten waar die hen kan waarschuwen voor de verleidingen van het criminele circuit?
Wat jammer toch dat in zo’n prachtig land als het onze waarin wij met alle liefde de grootste criminelen het voordeel van de twijfel gunnen zo’n boefje als Willem Holleeder zich geroepen voelt om ons vertrouwen te beschamen. En het leek zo’n leuke vent.

Doodsbedreiging

Het zal wel weer aan mij liggen, maar toch begrijp ik al die ophef niet over die geluidsfragmenten waarop te horen is hoe Willem zijn zussen bedreigt. Ik ben geen jurist, maar als we iedereen in dit land zouden kunnen opsluiten op basis van vergelijkbare grove taal en bedreigingen zoals Holleeder heeft uitgekraamd dan vrees ik dat we heel veel gevangenissen tekort zullen komen.
Ooit nam ik mijn kinderen op een zondag mee naar een buurtfeestje bij een speeltuin waar ik voor mijn werk bij een woningcorporatie even mijn gezicht moest laten zien. Dat meenemen van mijn kinderen had ik beter niet kunnen doen. Een Tokkie-achtige man met een IQ waar mijn katten om moeten lachen, had een paar glazen teveel op en besloot de gelegenheid aan te grijpen om nog een appeltje met mij te gaan schillen. Iets wat voortkwam uit frustratie over het feit dat ik hem eerder een aantal keren had aangesproken op de geluidsoverlast die hij richting omwonenden veroorzaakte. Wat voor onzin hij allemaal uitkraamde weet ik niet meer, maar het kwam er technisch op neer dat hij me met de dood bedreigde. Hij riep iets in de richting van dat als hij me ooit nog een keer op straat zou tegenkomen hij me zou afmaken of zo. Veel impact had zijn doodsbedreiging niet omdat ik wist wie het zei, maar op mijn kinderen maakte zijn uitbarsting wel de nodige indruk.
Een dag later op kantoor werd mij geadviseerd om er aangifte van te doen, maar dat heb ik echt geen seconde overwogen. Zoals normale mensen “En nu houd je op!” tegen iemand zeggen waarop ze boos zijn, zo roepen dit soort mensen “Ik maak je af!” Het is slechts een verschil in niveau. Dat deze man in zijn leven al vele mensen op dezelfde wijze heeft bedreigd als ik (en nog zal gaan bedreigen), lijkt mij geen gewaagde veronderstelling.

Manier van communiceren

Natuurlijk wil ik hiermee niet zeggen dat als die man Willem Holleeder was geweest, ik ook geen aangifte had gedaan. Met de reputatie van een Holleeder zou dat nogal naïef zijn. Maar zelfs bij Holleeder durf ik te stellen dat hij vele malen vaker iemand met de dood zal hebben bedreigd dan dat hij dat daadwerkelijk heeft waargemaakt of, beter gezegd, heeft laten uitvoeren. Het is gewoon een kwestie van welke manier van communiceren je hanteert. Nee, met mijn wijze van communiceren zit een carrière als topcrimineel er helaas niet in. Al zou ik wel een goede knuffelcrimineel kunnen zijn. Zo lang als daarbij zou worden geaccepteerd dat mijn criminele carrière zich heeft beperkt tot het stelen van wat snoepzakjes in de supermarkt tijdens mij puberteit. Dat zou nog eens een onvergetelijke College Tour opleveren.

Tonko Lumn

 

Wilt u reageren op deze column? Laat hieronder uw reactie achter.

Interesse in andere columns van Tonko Lumn? Lees zijn weblog.

Reacties

X

Meld je nu aan voor onze nieuwsbrief
Aanmelden